Een goed einde, is het volle werk.
Mijn computer vertelt me dat het sinds maart geleden is dat ik jullie op de hoogte gesteld heb van mijn Hongaarse avonturen en aangezien ik alles behalve opgesloten heb gezeten voor de afgelopen vier maanden, is er dus flink wat om over bij te kletsen.
Ik neem jullie even terug mee in de tijd, naar april, de maand dat Jan en Ineke een kijkje kwamen nemen. Het kleine weekje met pa en ma was genieten, en hoewel de stad niet overgoten werd met zon, was het een prima verblijf. Er was voor een hotel gekozen dat dicht bij zoonliefs appartement gelegen is, waardoor het zeer eenvoudig was om af te spreken en dingen te ondernemen. Doordat Jan Kolijn al eens op verkenning langs geweest was, kon ik mijn baan als gids terugbrengen naar een parttime baantje en kon ik me zo voldoende focussen op school en het opgebouwde netwerk hier in Boedapest. Er werd volop genoten van de Hongaarse culinaire hoogstandjes en de mogelijkheid om bij te kletsen en bekend te worden met het leven dat ik hier leidt. Zo werd een bezoekje gebracht aan de school, maar ook aan die van vriendin Anna. Het was leuk om tijd door te brengen met zijn vieren en zoals al vaker vermeld om bekenden te hebben in mijn relatief nieuwe omgeving.
Na het vertrek van Jan en Ineke wordt de focus nog meer verlegd naar de school activiteiten. Het laatste blok vergt de nodige energie en inzet, maar eind mei rond ik alle vakken succesvol af en vanaf dat moment kan ik me dus voor gaan bereiden op de definitieve afronding van mijn studententijd in de vorm van een scriptie. Deze scriptie heeft te doen met de rol die een logo speelt op onze perceptie van merken. Op het moment van schrijven is het onderzoek in een vergevorderd stadium en is het wachten op de resultaten van de respondenten. Na mijn bezoekje aan Nederland begin juni, waarin ik eindelijk verlost werd van mijn keelamandelen, we het goede nieuws te horen kregen dat broer Gert-Jan en toekomstig schoonzus Jolien elkaar het ‘ja-woord' willen geven, vrienden Jelle en Lissa elkaar het ‘ja-woord' al gaven en Anna een leuk bezoekje aflegde aan de Savornin Lohmanlaan, wordt er eind juni dan eindelijk begonnen met de scriptie. Enkele dagen was ik in de bibliotheek te vinden, waarin ik mezelf regelmatig afzonderde van alle andere zaken; vrienden, uitgaan, telefoon en uitstapjes. Dit was zeer effectief, aangezien ik in ongeveer 2 weken tijd het grootste gedeelte van mijn scriptie vorm heb gegeven.
Tussendoor heb ik mezelf getrakteerd op enkele uitstapjes met Anna. Zoals foto's laten zien, heb ik enkele nieuwe delen van Hongarije ontdekt, die nu met een privégids extra interessant zijn. Naast het feit dat ik nu nog meer over de cultuur te weten kom, ben ik vooral ook positief verrast door het Hongaarse landschap tijdens de zomermaanden. Half juli breng ik een bezoekje aan Viszegrád, een op een heuvel gelegen stadje in het noorden van Hongarije aan de rand van de ‘Donauknie'. Op deze plaats krult de Donau zich op schitterende wijze rond de heuvels, waardoor er een schitterend landschap gevormd wordt. Op de top van de heuvel is een mooi kasteel gevestigd, waar je na een mooie en uitdagende beklimming een mooi uitzichtpunt terug kunt vinden. Daarnaast herbergde het stadje vroeger een gigantisch gotisch koninklijk paleis, waarvan nu alleen de restanten nog bezichtigd kunnen worden. Maar ondanks dat het restanten betreft, krijg je toch een goed beeld van het enorme paleis dat het ooit was.
Het weekend na deze trip wordt er een actief weekend belegd. Samen met de ‘oriënteringsgroep' waar Anna vroeger veel tijd mee doorbracht, wordt Hongarije op een actieve manier verkend. Dit weekend bevat voor mij naast veel nieuwe plaatsen vooral veel nieuwe activiteiten. Nadat we om 6 uur vertrekken bij Anna haar vader thuis (Csórompuszta) kunnen we ons bij aankomst in het kamp gelijk opmaken voor een sessie speleologie, oftewel grotverkenning. Dit had ik nog nooit gedaan buitenom de keren dat ik met een karretje, bootje of een enorme groep door grotten geleid werd. Deze grotten, gelegen in de heuvels die ten noordwesten van het Balaton gevestigd zijn, werden slechts een aantal jaren terug herontdekt. Men wist namelijk dat de grotten aanwezig waren, maar tot voor kort, kende men slechts 10% van de totale omvang. Het was een interessante 2 uur durende tocht, die flink wat energie vergde. Na deze activiteit volgen een bezoekje aan het Balaton om daar rond te dobberen en te voetballen, een bezoek aan de ruïnes van een kasteel, een uitgebreide maaltijd en uiteindelijk een kampvuursessie. De volgende dag klimmen we op de fiets en worden we door de heuvels gegidst door de leiders van de groep. Het weer was super en vormde samen met de mooie landschappen de perfecte combinatie voor een fietstour. Uiteindelijk belanden we in Keszthély, waar we net voor een fikse regenbui onze tenten opslaan naast het Balatonmeer. Na een korte en natte nacht, worden we verzameld om te zien hoe vogels geringd worden en hoe ringen afgelezen worden. De camping wordt gerund door een organisatie die verantwoordelijk is voor het bijhouden van de nationale vogeldata. Hier wordt dus geteld en gecontroleerd maar ook worden verwonde vogels verzorgd en opnieuw vrijgelaten. Hierna gaan we te water met onze kano's en besteden we een dik uur op het meer en een rivier die uitmondt in het meer. Na dit vermoeiende begin worden we met de auto naar Keszthély gebracht waar we een schitterend kasteel bezoeken en daarna opgehaald worden om weer terug naar de beginbasis te gaan (Csórompuszta).
Afgelopen week, waarin ik mijn scriptie verder op weg heb geholpen, vindt de viering van mijn 24 lentes plaats. Het is wat vreemd om niet de gebruikelijke mensen rond me te hebben, maar Anna heeft de hele dag volgepland zodat daar weinig aan gedacht hoeft te worden. Samen bezoeken we een waterpark, waar we de hele dag zoet zijn met de glijbanen en zwembaden. Die avond nodig ik mijn vrienden van hier uit voor een drankje, maar uiteraard is dat net het moment waarop de wolken het zwaarst wegen en dus breekt er een enorme stortbui uit. Na een kort avondje en een nog korter nachtje mag ik opnieuw met Anna mee op een weekend.
Een aantal weken geleden, bij een bezoek aan het huis van haar vader, wordt ik uitgenodigd voor een familie weekend. En uiteraard, als voorbeeldige schoonzoon, kan ik hier geen nee tegen zeggen. Maar misschien vooral ook vanwege de nieuwe kans om Hongarije verder te ontdekken. En dus vertrek ik afgelopen vrijdagmorgen (opnieuw om 6 uur -zotte Hongaren) richting Bataapati. Dit is de plaats waar een enorme nucleaire afvalberging gebouwd is. Het is een enorm tunnelcomplex waarin de komende decennia enkele duizenden tonnen afval geborgen zal worden. De interessante rondleiding wordt voor mij vertolkt door Peter (Anna's vader) die als geoloog nauw betrokken was bij de bouw van dit complex. Die avond, na een frisse duik en een bezoek aan een Servisch orthodox klooster, verblijven we in Bataapati, bij kennissen van Peter. Hier worden we behandeld als vorsten, en naast een schitterend verblijf is er een heerlijke Hongaarse barbecue georganiseerd. De dag die daarop volgt trekken we verder richting het zuiden van Hongarije, en naderen we de grens met Kroatië. Nadat we een spa bezocht hebben, strijken we neer in een plaats genaamd Villány. Dit is één van de bekendere wijnstreken in Hongarije en we belanden, hoe kan het ook anders, aan het einde van de volle zaterdag op het wijnfestival. Ook de zondag is opnieuw volgepland met activiteiten en uiteindelijk heb ik een aantal kerken, kastelen en dorpjes bezocht die allemaal een rol speelden in één van de historische tragedies van de Hongaarse geschiedenis. Het was een enorm leerzaam en interessant weekend.
De twee bovengenoemde weekenden waren niet alleen interessant vanwege het toeristische aspect, maar bovenal vanwege de persoonlijke ontwikkeling die ik meemaak en vooral ook nog moet ondergaan om me helemaal thuis te voelen in de toch wel totaal verschillende Hongaarse cultuur. Met name het ontbreken van de Hongaarse taalkennis doet me nogal eens de das om en vaak bevind ik me in situaties waarvan ik geen idee heb wat er aan de hand is of wat er verteld wordt. Gelukkig heb ik een prima tolk, maar we komen er achter dat het moeilijk is om emoties of grappige verhalen te vertalen. Hier heb ik dus nog het één en ander te leren. Niet alleen qua taal, maar ook het vermogen om in zulke situaties geduldig te blijven en vooral ook een goed humeur over te houden.
Komende week vertrek ik richting Spanje met de Axelse vrienden. Hier kijk ik enorm naar uit, des temeer omdat we richting een voor mij bekende regio trekken; De Valenciaanse Communiteit. Daarna is het slechts een kwestie van afronden, inpakken en wegwezen. Althans, tijdelijk, want als alles volgens plan verloopt, wil ik na mijn nieroperatie in augustus en de trouw van Gert-Jan en Jolien, weer samen met Anna terug richting Boedapest om hier aan de slag te gaan bij één van de multinationals.
Voorlopig geniet ik vooral van wat er allemaal op me af komt en hoop ik over een maand snel weer gezond genoeg te zijn om opnieuw bezig te zijn met van alles en nog wat. Ik zie jullie allemaal snel en hoop dat deze lap tekst mijn digitale afwezigheid ietwat compenseert.
Salukes!
Na regen komt zonneschijn
Lente is gearriveerd hier in Boedapest, en dat betekent veel zon en een positieve transformatie van het straatbeeld. Met de zon lijkt alles op te fleuren en ook persoonlijk lijkt het zijn effect te hebben. Afgelopen weken waren er de nodige zorgen en daardoor kunnen er weer wat ervaringen gedeeld worden hier op NielsInBoedapest.nl.
Eind januari, moest er onverwacht een reisje terug geboekt worden naar Nederland. Hoewel dit goed uitkwam met school (Januari/Februari was schoolvrij), bracht het de nodige problemen en zorgen mee. Tijdens mijn terugkomst moest er een bezoek gebracht worden aan een specialist, die me verder zou gaan helpen met het probleempje dat heerst rond de nier. We hebben alles netjes kunnen regelen, en zolang er geen vreemde dingen gebeuren, ben ik half augustus terug in Nederland om geopereerd te worden aan mijn fysieke mankementje. Het reisje naar Nederland is niet alleen maar problematisch en ongemakkelijk, het kan namelijk gecombineerd worden met het bezoek van een bekende uit Boedapest. Één van mijn kennissen uit Valencia (Anna) benut de kans om Nederland/België te ontdekken, terwijl ik er zelf ben. Daardoor wordt een noodzakelijke terugkeer gecombineerd met enig vermaak en ontspanning. Tijdens het bezoek worden Amsterdam en Brugge aangedaan en maakt de gaste kennis met Zeeuws-Vlaanderen. Aan het einde van mijn twee weken in Nederland vlieg ik dan weer terug naar Boedapest om aan het tweede semester te beginnen.
Voordat het tweede semester daadwerkelijk begint, heb ik dan ook wat bezoekers in Boedapest. 3 Vrienden uit mijn Valencia -tijdperk, komen me opzoeken voor een weekend. Met de Duitse Stephanie, de Oostenrijkse Mario en de Spaanse Mari Carmen doen we de gebruikelijke toeristische route en genieten we van een wit Boedapest. Het was ongelooflijk leuk om vrienden waar ik vorig jaar veel tijd mee heb doorgebracht, hier opnieuw te mogen ontmoeten. Naast de toeristische activiteiten, worden er twee avonden besteed aan het gevarieerde nachtleven van Boedapest. Het bezoek vertrekt dan vlak voor het begin van het tweede semester weer.
Dat semester begon halverwege februari en lijkt, vergeleken met afgelopen blok, intensiever te worden .Voor elk vak (3 in totaal) staan er zowel een individuele opdracht als groepsopdracht gepland en daarnaast moet er ook een start gemaakt worden met de scriptie die in de zomer geschreven gaat worden. Hoewel het allemaal flink wat werk lijkt, is het tegelijkertijd ook allemaal interessant, wat het een stuk leuker maakt.
Bij aanvang van het semester beginnen dan ook wat mankementjes op te komen, waardoor ik enkele dagen rondloop met een ondraagbaar pijnlijke keel. Daardoor ben ik genoodzaakt om voor het eerst een buitenlandse dokter op te zoeken. Ik was hier altijd wat huiverig voor, en uiteindelijk vind ik uit waarom precies. Mijn eerste bezoekje aan de dokter doe ik eind februari. Voor mijn bezoekjes aan de dokter is een tolk vereist, dus ga ik met één van mijn kennissen hier. Na 2,5 uur, die voornamelijk wordt doorgebracht met wachten, word ik naar huis gestuurd met antibiotica en een tas vol medicijnen. Die dag zijn dan ook Aernout en Jesse (twee neven) gearriveerd, waardoor ik mijn klachten moet proberen te vergeten en de jongens help een goede indruk te krijgen van de stad en haar bezienswaardigheden. Die heeft de stad in overvloed, dus na het 3-daags bezoek, hebben beide gasten een flink aantal plaatsen bezocht en zijn ze geïntroduceerd aan het internationale leven dat ik hier leid. Samen met mijn vrienden gaan ze één avond op stap en dat wordt door beide partijen ervaren als een aangename ervaring. Doordat ik zelf niet al te fit ben, skip ik zelf. Maar mijn gasten worden goed opgevangen door mijn vrienden hier, waar ik erg dankbaar voor ben. Daardoor kan de batterij opgeladen worden voor de dagen die volgen. Het is altijd leuk om bij te kletsen met de neven en opnieuw erg leuk om bekenden te laten zien hoe ik hier leef. Andersom is het voor mijn ‘Hongaarse' vrienden hier interessant om te zien wie mijn vrienden en familieleden zijn uit mijn vertrouwde Nederlandse omgeving.
Na het vertrek van beide heren, duurt het al met al een week voor de keelpijn verdwijnt. Deze verdwijnt tegelijkertijd met mijn antibioticapillen. Aan het einde van mijn kuur, komt het dan weer snel terug opzetten en moet een tweede bezoek aan de dokter gepland worden. En dus ga ik op pad met mijn tweede tolk, naar dezelfde dokter. Deze stuurt mij echter meteen door naar een tweede dokter. Daar aangekomen, merk ik meteen dat de dokter niet beschikt over de beste sociale eigenschappen. Alles blijft in het Hongaars gaan en niks gebeurt vriendelijk of met mededogen. Mijn keelpijn was vrij hevig, waardoor ik mijn mond nauwelijks kon openen. Desalniettemin moest de dokter uiteraard in mijn keel kijken. Dit besloot ze te doen door mijn mond open te duwen/trekken en een metalen staaf op mijn tong te drukken. Ondertussen blijft ze in het Hongaars brullen en lijkt ze nauwelijks geïnteresseerd in wat ik of mijn tolk te zeggen heeft. Dit wekt onbegrip bij me, vooral als mijn tolk dan vertelt dat het er vrij serieus uitziet en ik doorverwezen word naar weer een weer een andere specialist. In de tussentijd krijg ik weer wat antibioticapillen. De dagen erna is vrijwel alles gesloten in Hongarije vanwege de nationale feestdag ter gedachtenis aan het begin van de revolutie tegen het communisme. Dat maakt het niet veel makkelijker om de dokter te bezoeken. Ik vind een derde tolk bereid om mij te helpen, en samen met haar bezoek ik de ‘specialist'. Aangekomen in het ziekenhuis ontmoet ik de specialist. Een op het eerste gezicht (en tweede) een chagrijnige man, die me niet eens aankijkt of fatsoenlijk aanspreekt. Alles gaat opnieuw via de tolk en ook deze man lijkt niet gediend van teveel inbreng van de patiënt en komt dan op de proppen met de diagnose dat ik keelpijn heb en de amandelen ontstoken zijn. Uiteraard ben ik de man oneindig dankbaar voor zo'n verhelderende diagnose en ga ik helemaal gelukkig terug. Ik krijg opnieuw antibioticapillen voorgeschreven en er wordt opnieuw aangeraden om een ‘specialist' te bezoeken.
Bij elk bezoek moet er contant betaald worden, omdat ik niet de juiste verzekeringspapieren bezit. Hoewel dit niet veel bedraagt, is het ergerlijk om elke keer doorverwezen te worden. Omdat elke dokter eigen tarieven hanteert en meer om het geld geeft dan om de patiënt. Nu voel ik me wat beter en hoop ik dat het na de kuur voorgoed weg is en ik van dit Hongaarse gepruts verlost ben voor een lange tijd.
Gelukkig geniet ik ondertussen ook gewoon nog. Het zonnetje maakt het zeer aangenaam om door de stad te struinen en nieuwe interessante adressen te ontdekken. Vorig weekend werd ik meegenomen door Anna om een nieuw deel van Boedapest te ontdekken. De bestemming was de top van één van Boedapest's bergen die een schitterend zicht geeft over de stad en omgeving. Via een special ontworpen tram die bergopwaarts gaat, belandden we bij een treinstation waar het gros van de werknemers uit kinderen bestaat. Met uitzondering van de treinmachinist, worden alle rollen vervuld door kinderen. Hier stappen we op een oude stoomtrein die richting de top van de berg gaat. Na een korte klim heb je vervolgens een geweldig zicht over de omgeving vanaf een oude, stijlvolle uitkijktoren. Om terug te keren is het vervolgens mogelijk om een soort van skilift te gebruiken, waardoor je op het gemak de hoogte achter je laat. Na een half jaar hier te hebben vertoefd is het leuk om nog steeds nieuwe plaatsen te ontdekken. De overgang van winter naar lente is snel gegaan. Zo speelt het begin van dit verhaal zich af in een met sneeuw overdekt Boedapest, terwijl de stad op het moment van schrijven overgoten wordt door zon. Zomer lijkt er aan te komen, wat gelijk het einde nu al een stuk dichterbij brengt. Het zal er zo zijn, wat erg spannend is, maar tegelijkertijd ook onzeker en eng.
Viszlát Nederland!
Oost, West, thuis best
Welkom terug!
Voor iedereen een gelukkig en voorspoedig 2012! Ik wens jullie al het beste toe in de zaken die jullie het komende jaar te wachten zullen staan.
Afgelopen weken was al met al een goed gevulde periode. Hoewel de drukte op school goed meeviel, had ik daarnaast genoeg te doen. Half november kwam pa Kolijn op bezoek, om al een voorproefje te nemen op zijn vakantie met ma Kolijn, die in April gepland staat. Hoewel de mensen hem niet zo goed gezind waren, was het al met al toch een aardig verblijf. Samen hebben we verschillende restaurantjes in de buurt getest, de meest populaire bezienswaardigheden bezocht en lekker rondgestruind door de stad. Ook pa is onder de indruk geraakt van Boedapest. En net als in Spanje is het leuk om familie te kunnen tonen waar er zoal uitgehangen wordt en zo de kennis en ervaringen te delen die de afgelopen maanden zijn opgedaan.
In de tussentijd is het tweede blok van de opleiding zo goed als afgerond. Voor de vakantie zijn verschillende ‘halfproducten' in- en afgeleverd en is het nu aangekomen op het voorbereiden van de eindtoetsen die het grootste gedeelte van de eindcijfers beslaan. Maar die benader ik met vrij veel vertrouwen, aangezien de halfproducten van afgelopen weken allemaal afgerond zijn met een beoordeling van boven de 70%. Ik sta er dus aardig voor en de lestmaterie gaat me gemakkelijk af, niet alleen omdat het deels herhaling is, maar ook omdat het me interesseert.
Naast de reguliere lessen, ging ik de gehele maand December ook nog naar de Hongaarse lessen. In de vorige aflevering van nielsinboedapest, vertelde ik al dat ik het nut er niet zo van inzag en dat het een erg complexe taal is. Desalniettemin zijn ook deze lessen succesvol afgerond, ook al was het een weggevertje van de leraar. Na de laatste les hebben ik en Svetlana (een medestudente van het Master programma) nog een drankje gedaan met de leraar om hem te bedanken. De leraar maakte de lessen altijd erg amusant en levendig, maar blijkt ondanks zijn positieve instelling met flink wat zorgen te lopen. De zorgen die elke Hongaar bezighouden. Blijkbaar wordt het contract van de beste man niet verlengd en zal hij snel zonder werk komen te zitten, waardoor hij zelf graag naar het buitenland zou gaan om daar zijn boterham te verdienen. Dus mocht er ergens nog behoefte zijn aan een leraar Duits, weet ik nog wel iemand hier. Het is pijnlijk om te horen en te zien hoe de regering met haar eigen volk omgaat. Deze leraar verdient 200.000 forint (€640) op een maand, waarvan het de helft af moet dragen aan de belasting. En dan lees ik in de maand December ook nog eens dat het BTW-tarief in Hongarije wordt opgeschroefd naar een recordhoogte van 27%. Deze slechte situatie liet me al snel beseffen dat Boedapest slechts een tussenstation is naar een betere plaats. En die mening delen ook de Hongaarse studenten. Veel studenten trekken uit Hongarije, degene die dat niet doen waren afgelopen week hoogstwaarschijnlijk betrokken bij de demonstratie tegen de nieuwe grondwet, die hier vlakbij gehouden werd. Één van Boedapest haar duurste straten was afgesloten voor een georganiseerde demonstratie en daar kwam veel volk en politie op af.
Enfin, om niet in Hongaarse sferen meegevoerd te worden, heb ik gelukkig ook nog tal van positieve dingen te melden. Nadat ik de laatste lessen van dit blok heb bijgewoond, net zoals de laatste feestjes, is het half December tijd om me terug in Nederland te melden. Bij aankomst in Eindhoven word ik opgehaald door mijn Axelse vrienden om met hen mee te gaan naar Kempervenne, waar een weekend belegd was met de groep. Het is leuk om weer eens bij elkaar te zijn, zeker in zo'n setting. Ik verblijf er echter maar één nachtje om de volgende dag weer richting hotel Kolijn te trekken. De afgelopen jaren ben ik moeders zorgen meer en meer gaan waarderen; heerlijk eten, een schoon bedje, schone kleren en alles wat ik nodig heb, kortom twee goede weken in een jaar waarin ik toch al niet te klagen heb.
Uiteraard was ik sowieso met Kerst naar huis gekomen, maar door een onderzoekje in het ziekenhuis, een Hbo- diploma dat op me lag te wachten en, bovenal, de uitgerekende Kimber (en Joost) was het vooral ook noodzakelijk om terug te zijn. 22 December word ik dan ‘eindelijk' oom van een schitterend ventje dat tijdens zijn leven zal gaan luisteren naar de naam Keano. De familie Kolijn is maar wat trots met de komst van het nieuwste familielid.
Na een mooie Kerst en het bijkletsen met alle vrienden en familie keer ik voor Nieuwjaar weer terug naar Boedapest. Deze week staan de examens gepland en dus wilde ik graag weer bijtijds terug zijn. Maar niet geheel onplezierig was ook het nieuwjaarsfeestje dat georganiseerd was bij Jaime thuis (de Ecuadoriaan die al eens genoemd is in de vorige afleveringen). Zoals ik al verteld had, woont hij in een bijzonder aardig optrekje op één van de heuvels. Verschillende klasgenoten zijn uitgenodigd, samen met tientallen andere vrienden van Jaime. Doordat ook zijn ouders een besloten feestje geven, is het een drukke bedoeling in de ambassadeur zijn huis. Zoals gewoonlijk is er door de Zuid-Amerikanen voor alles gezorgd; eten, drinken, vuurwerk, toegang tot het binnenzwembad en versieringen. Het is een geweldige setting voor één van de betere feestjes sinds mijn komst hier. Een mooie manier dus om 2012 in te luiden.
Nu is het dus vooral studeren, wat serieuzer klinkt dan het werkelijk is. Het is weinig nieuws wat er tijdens het studeren onder mijn neus ligt, waardoor het vooral neerkomt op verbanden leggen tussen verschillende theorieën en modellen.
Deze week zat er in de postbus van Facebook ineens een uitnodiging voor een gesprek bij een bedrijf voor een marketing functie. Ik heb er totaal geen benul van hoe serieus dat is en om wat voor iets het gaat, maar ik ben van plan om op zijn minst te gaan kijken. Daarnaast zal ik volgende week een plaatsingtoets maken voor mijn Spaanse cursus, waarmee ik hopelijk vanaf Februari kan beginnen.
Maar om ook op sportief vlak bezig te blijven, heb ik een abonnement aangeschaft in één van de zwembaden hier. Hier ben ik gisteren voor het eerst gaan zwemmen. Het is een mooi en oud gebouw, maar helaas voor mij wordt er niet in het gebouw gezwommen door het grote publiek, maar lekker buiten in de kou. Dat wordt dus nog een paar weken bikkelen in de Hongaarse kou.
Dan staan er komende periode ook nog een aantal sociale zaken gepland. Een tal van Valenciaanse vrienden komen me nog opzoeken, waardoor ik mijn bezigheid wel zal hebben in Januari.
Ik ga nu weer even aan de studie en me dan met de ogen gesloten, mentaal voorbeiden op het eerste examen dat morgen gepland staat.
Tot de volgende nielsinboedapest!
Het zit wel snor
Herfst is afgelopen weken neergedaald in Hongarije. Het groen van de zomer is bijna verdwenen en de stad is een stuk kaler nu. Niet alleen in de zin van het straatbeeld, de zomer lijkt te zijn vertrokken met het humeur van de Hongaren. Het aantal mensen op straat is hevig terug gelopen en op het plein voor mijn flatgebouw zijn alleen nog de diehard skaters te vinden. De mensen die je ziet in metro's en winkels lijken allemaal somber te zijn, in ieder geval niet al te opgewekt. Hopelijk heeft dit geen invloed op mijn humeur en kan ik mezelf ontrekken aan deze sfeer. Dat lijkt vooralsnog aardig te lukken. Semester 1, of ‘denk-blok 1' zoals de school het noemt, zit er reeds op en het wachten is op de laatste cijfers om te zien hoe ik het er daadwerkelijk vanaf gebracht heb. Voor mijn gevoel is het vrij goed gegaan en dit positieve gevoel is kracht bijgezet door de inhoud van denk-blok 2, waarin ik twee vakken heb die puur op Marketing gericht zijn. De lessen worden geleid door interessante en inspirerende leraren en de literatuur valt nu een stuk makkelijker te verwerken. Met school zit het dus wel goed.
Daarnaast mag ik jullie melden dat ook de sportieve kant weer langzaam tot leven lijkt te komen. Twee keer in de week wordt er een balletje getrapt. Op vrijdagen met leraren en studenten en maandagen met een groepje studenten in de sportzaal van een school. Vooral het voetballen met de leraren is een interessante bezigheid. Het is namelijk een riskante bedoeling. Van één leraar moet ik nog een beoordeling terug krijgen voor een essay, wat tevens het eindcijfer is voor twee vakken. En deze leraar is nu twee keer op pijnlijke wijze in aanraking gekomen met de traptechniek van de Kolijntjes. Maar gelukkig heeft de beste man al een aantal kinderen, dus hopelijk blijft de schade beperkt.
Zoals ik vorige keer al vermelde blijft mijn Spaans in gebruik. Rodrigo, de Chileense klasgenoot, is de zoon van de Chileense ambassadeur en samen met hem en Jaime, de zoon van de Ecuadoriaanse ambassadeur, besteed ik meest van mijn weekenden. Afgelopen weken ben ik bij beide jongens thuis uitgenodigd en dat liet me inzien, dat ik een baan als ambassadeur zeker niet moet afwijzen, mocht het ooit op mijn weg komen. Beide families leven in een super groot huis met alles er op en er aan. Het huis van Rodrigo's familie is een stijlvol, antiek gebouw, met dezelfde inrichting van tientallen jaren geleden. Het huis heeft zelfs een beschermd gedeelte, waarin de familie niks mag veranderen of verwijderen. Het is als of ze in een groot museum leven. Als ik op bezoek ben word ik overladen met eten en drinken en ik kan nog eens lekker in het Spaans babbelen. De familie is er één, waarin elk lid een enorm grote basiskennis heeft. Er zijn weinig onderwerpen waar deze Chilenen geen verstand van hebben.Het huis van Jaime is een stuk moderner en is gelegen op een heuvel aan de Boeda-zijde, waardoor je vanuit het huis een prachtig zicht hebt op de Pest-zijde (de kant van Boedapest waar ik woon). Tijdens de avond in zijn huis, maken we gebruik van het indoor-zwembad en is alles piekfijn geregeld. Gerelateerd aan dit onderwerp is mijn Spaanse ontwikkeling. Komende weken zal ik de optie onderzoeken om het Spaans weer op te pakken bij één van de talenscholen hier. Ik heb besloten om niet verder te gaan met het Hongaars. De lessen zijn amusant en het is leuk om het er bij te doen, maar de motivatie ontbreekt om het echt serieus te nemen. Ik zie steeds minder het nut in van het leren van deze complexe taal. De grammatica verschilt van ongeveer alle talen en mensen in Boedapest lijken gewend te zijn aan het toerisme, wat betekent dat je overal prima met Engels terecht kunt. Telkens als ik het simpelst mogelijke probeer te vragen of te vertellen in het Hongaars krijg ik een reactie terug in het Engels. Dat lijkt mij een duidelijk signaal naar mijn Hongaarse kwaliteiten.
Ondertussen zijn we het feesten nog niet verleerd. Begin November word ik uitgenodigd door een Georgisch klasgenootje om haar verjaardag te vieren. Samen met het Russische klasgenootje besluiten we te gaan, en dat blijkt een prima beslissing te zijn. De oom van de jarige job is over komen vliegen uit Rusland om de verjaardag met zijn ‘petekind' te vieren. De oom heeft alles georganiseerd voor de avond van haar verjaardag, wat betekent dat de avond begint met een speciale taxirit. Vanaf onze school worden we opgehaald met een Hummer limotaxi, die ons rondrijd door Boedapest en ons uiteindelijk afzet bij een restaurant in het centrum. Ook daar is alles goed georganiseerd en geregeld. We kunnen drinken en eten wat we willen, en alles komt op rekening van de oom van de jarige. En doordat Rusland onlosmakelijk verbonden is met Vodka, worden er deze avond flink wat flessen geconsumeerd.
De dag na dit feestje heb ik een reisje gepland naar Debrecen en het opstaan valt ietwat tegen, maar ik zit netjes op tijd in de verkeerde trein. Met behulp van mijn Duits sprekende buren in de trein wordt ook dat probleempje echter opgelost en kom ik uiteindelijk aan op de plaats van bestemming. Het hoofddoel van dit reisje is het bezoeken van een oud klasgenote. Szilvi was één van de klasgenoten in Huesca en studeert in Debrecen, een stad in het oosten van Hongarije. Ik krijg een rondleiding door de kleine stad en ontmoet haar vrienden. Het stadje valt te bezichtigen in enkele uren, maar het is interessant om andere delen van Hongarije te ontdekken. Het landschap vanaf Boedapest naar Debrecen is opvallend vlak en lijkt daarmee op Nederland. Qua opvulling lijkt het dan weer niet op Nederland, doordat er heel veel delen zijn zonder bestemmingsplan. Mensen zijn over het algemeen vriendelijk en behulpzaam, maar je moet meestal eerst even door de gesloten buitenkant heen komen.
Tijdens de laatste weken kom ik er ook achter dat Hongaren qua planning en punctualiteit vergelijkbaar zijn met Spanjaarden. Het verschil ligt hem echter in het feit dat Spanjaarden van te voren weten dat ze de deadlines niet halen en daar vrede mee hebben, terwijl de Hongaren het ook wel weten van te voren maar alsnog in de stress schieten.
Kerst neemt langzaam aan zijn intrede in het straatbeeld en zo ook in mijn agenda. Komende maand hoop ik de Kerstmarkt van Wenen te bezoeken en half december hoop ik dan weer voet op Nederlandse bodem te zetten voor een aantal dagen. Maar niet voordat pa Kolijn mijn nieuwe thuis bezocht heeft, wat komende week zal plaats vinden. Ik wens iedereen succes met de hoogstwaarschijnlijk stressvolle periode voor Kerst, in het speciaal Joost en Kimber, en ik hoop jullie over een dikke maand in het echt te zien. Een warme groet vanuit een koud Boedapest!
Een goed begin is het halve werk
De kalender geeft vandaag 7/10/2011 aan, wat betekent dat ik nu al een maand in Boedapest ben. En zoals de vorige buitenlandse avonturen, vliegt de tijd ook hier weer. Zoals ik vorige keer beschreef, is Boedapest een geweldige stad en dat gevoel is de afgelopen weken alleen maar bevestigd. Ik leef werkelijk op de meest ideale plaats en ik begin alles goed te leren kennen, op de taal na. Maar ook daar lijkt verandering in te komen, want sinds de tweede week school ben ik begonnen met een Hongaarse cursus. Hoewel die lessen vooral op een vreemde manier interessant zijn, vind ik het erg leuk om het er bij te doen naast mijn ‘universitaire' vakken. Die blijken namelijk vrij eentonig en weinig enerverend te zijn.
Ik zal deze editie voor de verandering maar eens beginnen met een verhaaltje over mijn school.Tijdens deze lesweek (lesweek 4) staan voor twee vakken al toetsen op het programma. Daar moet vooral veel voor gelezen worden, waardoor ik de dagen vooral besteed aan het doorspitten van grote lappen tekst. De één wat interessanter als de ander, maar tot nu toe gaat het aardig, al moet ik de resultaten nog wel afwachten. Ik denk dat ik aardig mee kan met het niveau van mijn klasgenoten en van de lessen. Die zijn vooral erg gericht op onderzoekmethodologie en algemene bedrijfsvoering, wat niet mijn meest favoriete vakken zijn. Gelukkig draag ik een aardige bagage bij me en kan ik overal goed mee. Tot nu toe zijn me al een aantal dingen opgevallen. Als ik puur kijk naar mijn Hbo lessen en deze lessen, moet ik stellen dat ik qua denken een stuk serieuzer moet worden. Zomaar lessen bijwonen en hopen dat je op minimale inzet alles haalt, is hier niet van toepassing. Voor mij niet althans. De lesmethode is gericht op het creëren van discussies en het uiten van meningen. En dat is een verschil met het Hbo, waar je voor het merendeel gewoon zonder te denken alles opneemt en aanneemt wat er gezegd wordt. Nu moet ik dus bijvoorbeeld mijn mening kunnen geven over een bepaalde organisatiestructuur. Terwijl dat me koud laat. De lessen zijn op donderdagavond, vrijdagavond en zaterdag overdag. Dat is ook even wennen, vooral laatstgenoemde lesdag. Er valt echter mee te leven, doordat mijn ‘nieuwe vrienden' er ook zijn en het ook doen.
Zoals sommigen misschien wel weten, was ik eerst van plan om hier een baan te zoeken. Daar lijk ik nu toch op terug te komen. Ook al hebben verschillende klasgenoten hier een fulltime baan, merk ik dat ik veel tijd nodig heb om alle aanbevolen teksten te lezen. Daardoor kijk ik het zeker het eerste semester nog even aan. Dit eerste semester is nu al halverwege, en het hele jaar zal uit 4 zulke semesters bestaan. In het laatste semester, tijdens de zomer, zal ik aan mijn onderzoek werken, wat hopelijk tevens mijn toegang tot het diploma is. Voor mezelf is het goed om te merken dat van alle lessen die we nu gehad hebben, Marketing me het meest interesseert. Wat een bevestiging is van mijn keuze. Voorheen leek International Business me namelijk ook erg interessant.
De vrije tijd in Boedapest wordt ook goed besteed. Mijn internationale netwerk heeft zich in de tussentijd weer wat uitgebreid. In de eerste week heb ik Bratislava bezocht met het Turkse meisje dat ik in mijn eerste weekend had leren kennen. Als we er aan komen besluiten we om maar gelijk wat lokaal geld te gaan halen. Als we gaan pinnen, kijken we ietwat verbaasd op dat er Euro's uit het apparaat geschoven worden. Maar goed, wie weet wil Slowakije op die manier wat geld verdienen. Al lopend naar het valutabureau, probeer ik met Pinar (mijn medereizigster) te bedenken wat voor valuta Slowakije heeft. Eenmaal aangekomen bij het valutabureau hebben we nog steeds geen idee, waarna ik dus logischer wijze vraag om mijn euro's om te ruilen voor lokaal geld. Zelden heeft iemand me zo stom aan gekeken als de vrouw achter de balie. ‘Euro ÍS local money!' . Enfin weten we dat ook weer. Het was een leuke trip en Bratislava blijkt een leuk en oud centrum te hebben. Hoewel het weer niet zo super was, hebben we toch aardig wat gedaan. 2 Dagen blijkt echter meer dan genoeg te zijn voor de vrij kleine stad, die naast het oude en kleine centrum eigenlijk niet zoveel te bieden heeft. Met Pinar verken ik de week daarna ook nog delen van Boedapest, waardoor ik de stad en streek nu een stuk beter ken.
Na de tweede week van mijn verblijf trek ik steeds meer op met mijn klasgenoten. De klas is een leuke mix van verschillende nationaliteiten. Met name Russisch is een veel gesproken taal in de klas, doordat studenten uit bijvoorbeeld Kazakstan, Oekraïne en Azerbeidjaan dat blijkbaar vloeiend spreken. Ook Turks is een veelgesproken taal. Uit de klas trek ik de eerste weken vooral op met een Nigeriaanse jongen, een Chileense jongen, een Deense jongen, een Turkse jongen, een Duits meisje en een Russisch meisje; om maar even aan te geven hoe divers de klas is.
Naast het uitbreiden van mijn netwerk, heb ik ook gemerkt hoe leuk het is om al een internationaal netwerk te hebben. In Hongarije kende ik al vier personen van tijdens mijn Spaanse reizen. Tijdens de eerste weken ontmoet ik drie van die vier personen. Hierdoor leer ik nog wat meer over de stad, de cultuur en het land en kom ik weer in contact met andere mensen. Timea, die in het vorige verslag al genoemd is, neemt me zo nu en dan mee naar feestjes. En met een andere vriendin van hier, Anna, ben ik vorige week op de fiets naar een heel groot openlucht museum geweest in een stadje net buiten Boedapest. De enorme oppervlakte is verdeeld in verschillende delen. Die delen staan voor de provincies van Hongarije en in elke provincie staan typische huizen en lopen vrijwilligers rond in de klederdracht van de regio. Op deze manier kom ik dus wat meer over alles te weten. Maar niet alleen het netwerk van Hongaarse mensen blijkt nuttig en leuk te zijn. Want afgelopen week waren er een stel Spaanse meiden uit Valencia voor een aantal dagen in Boedapest. Zij studeren in een andere Hongaarse stad en kwamen langs voor een 2-daagse excursie. Zo blijf ik mijn Spaans ook gebruiken. Dat gaat sowieso wel aardig hier, omdat de Chileense klasgenoot flink wat contacten heeft met andere ‘Latinos'.
Voor de komende periode hoop ik een zaalvoetbal-club te vinden om zo ook op sportief gebied bezig te blijven. Veldvoetbal is ook leuk, maar terwijl ik bezig was met het schrijven van dit verslag is het weer in één klap omgeslagen van heerlijk zomerweer tot koud en grijs herfstweer, waardoor buiten zijn binnen een aantal weken nauwelijks een plezier zal zijn. Over een dikke maand komt János Kolijn op visite en een dikke maand daarna zal ik zelf tijdelijk terug keren naar Nederland om hopelijk mijn nieuwe neefje of nichtje te ontmoeten. De tijd zal dus vliegen. Hopelijk is deze eerste geweldige maand een goed voorteken voor de rest van het verblijf.
Ik houd jullie op de hoogte! Szia!
Met het gat in de boter vallen
Na een prima vlucht vanaf Charleroi word ik op het vliegveld opgewacht door een Hongaarse kennis. Daardoor kan ik niet verdwalen en krijg ik gelijk een mini introductie. De metro zet ons af in het hart van Boedapest, waar mijn appartement zich bevindt. De ligging is geweldig en ik vang al gelijk wat glimpen op van het centrum bij nacht. Al snel kom ik dan aan bij het appartementencomplex waar mijn kamer zich bevindt. Het is een oud en stijlvol gebouw, met een mooie binnenplaats en een mooi trappenhuis richting ‘mijn' derde verdieping. István (mijn kamergenoot) ontvangt me hartelijk en laat me gelijk mijn kamer zien. Hoewel ik geen idee had hoe deze er uit zou zien in het echt, overtreft de kamer al mijn verwachtingen. Het is een zeer ruime kamer met een ‘galerij'. Zoals de Hongaren het noemen. Dit wil zeggen dat er in de kamer zelf twee verdiepingen zijn. (zie ook de foto's) Beneden staan mijn bureau, bank en klerenkast en boven ligt mijn enorme matras. De kamer is qua oppervlak al drie keer zo groot als mijn kamer in Valencia en qua inhoud nog wel meer. 's Avonds komt dan de vriendin van István nog richting het appartement en gaan we met ons drieën wat drinken. Ik had mijn kamergenoot en zijn vriendin reeds ontmoet in Amsterdam. István is een Hongaarse student en zijn vriendin (Dora) is een lerares Nederlands, hier in Boedapest. En ook dat is weer een gelukje voor me. Het is een leuk koppel en nadat ik de dag erna mijn Engelse toets succesvol maak, gaan we naar de Ikea om nog wat nuttige dingen te kopen.
Dinsdag ga ik voor het eerst naar mijn nieuwe universiteit om de Engelse test te maken en woensdag kan ik na het horen van mijn uitslag de verdere inschrijving regelen. Daarbij wordt me al duidelijk dat Hongarije een vrij bureaucratisch land is. Ik word deze eerste dagen al van hot naar her gestuurd om dingen te regelen. Verder lijken de mensen vrij afstandelijk te zijn. Daarmee wil ik niet insinueren dat ze niet aardig zijn, integendeel, maar je krijgt niet het warme gevoel wat je bijvoorbeeld in Spanje vanaf dag één krijgt. Maar dat wist ik van te voren en het schrikt me niet af. Vergelijken heeft toch geen zin. De omgeving is prachtig. Als ik met de bus naar school rij zie ik al een groot deel van de toeristische trekpleisters en wrijf ik mezelf nog een aantal keren in de handjes. Veel tijd om er naar te kijken heb ik de eerst paar dagen niet want na dag drie staat een afspraak op het programma met een voormalig medestudent. Timea (Timi) ken ik nog uit mijn Huesca-tijd en samen gaan we wat drinken. Het is leuk om elkaar te zien en wat herinneringen op te halen. Ze vraagt me gelijk mee naar het feest van één van haar collega's en omdat ik verder toch weinig te doen heb, ga ik op deze uitnodiging in. Dus vrijdag beland ik na een verder rustige dag in een appartement met collega's van Timea. Iedereen is super vriendelijk en één voor één komen ze in goed Engels een praatje maken. Het is een spontane avond die op een braaf tijdstip tot een eind komt. Als ik dan uit de metro stap en richting mijn appartement wil gaan, word ik aangesproken door een Turks meisje. Zij vraagt me de weg, en omdat ik trots ben dat ik deze vraag al kan beantwoorden na een paar dagen zeg ik haar toe wel even mee te lopen. We raken aan de praat en ze vraagt of ik niet meega. Omdat ik toch nog niet slaap-klaar ben, ga ik ook op dit spontane idee in. We belanden op een salsa feest, op één van de boten die aan de kant van de Donau aangemeerd ligt. Na een verrassend leuke en spontane avond, kruip ik tevreden mijn bed in.
Dan zaterdag trakteer ik mezelf op een nieuwe camera, want die mag niet ontbreken tijdens dit jaar. Als ik terugkom zijn István en Dora thuis en ze vragen me mee naar een feestje van hun vrienden. En diezelfde avond bevind ik me dus op het verjaardagsfeest van één van hun vrienden. Het feest wordt gevierd in een oude wijk, waar de beroemde en typisch Hongaarse ‘ruïne-cafés' zich bevinden. Dit zijn doorgaans hele oude gebouwen die nu gebruikt worden als café. Het zijn grote ruimtes, waar veel jongeren naar toe gaan. Er wordt tijdens deze avond een spel gespeeld, waarbij iedereen een bordje op zijn voorhoofd heeft met een combinatie van cijfers en letters. Het komt er op neer dat de jarige job dit niet mag lezen. Als hij het wel krijgt te lezen, moet je de jarige job in het komende jaar uitnodigen voor een drankje. Maar in het geval ik de combinatie van de jarige job weet te achterhalen, dan zal hij mij trakteren op hetgeen dat ik heb opgeschreven aan de andere kant van het bordje. Het is een grappig spel en wordt ongeveer gespeeld als verstoppertje, maar dan met minder moeilijke verstopplaatsen (van te voren aangewezen cafés).
Het is interessant en vermakelijk om met de lokale mensen op pad te zijn en ik maak ook gelijk kennis met een aantal plaatselijke specialiteiten. Palinka, wat vergelijkbaar is met jenever, en een speciale wodka-honing-koolzuurhoudende-cocktail. Van voetbal blijkt Hongarije de ballen verstand te hebben, wat overigens eerder al door ons Nederlands elftal met pijnlijke cijfers werd gedemonstreerd. Na al van verschillende jongens gehoord te hebben dat ze eigenlijk helemaal niet geïnteresseerd zijn in voetbal hier in Hongarije, raak ik in een ‘discussie' met een Hongaar die me vertelt dat zijn favoriete ploeg in Nederland voetbalt onder de naam Feyenoord. En West Ham zou volgens hem de beste ploeg van Engeland zijn. Maar natuurlijk, doe nog maar een Palinka dan.
Het is leuk en spannend om weer in de settelende fase te zijn. Aankomende week ga ik misschien met de trein naar Bratislava en staan natuurlijk de introductieavond en het begin van mijn lessen op het programma. Ik zal dan dus weten hoe mijn programma er uit gaat zien, hoe druk ik het ongeveer ga hebben, wie mijn klasgenoten zijn en hoe er les gegeven wordt op IBS. Ik heb al gehoord dat IBS in Boedapest gezien wordt als een school voor de elite. Maar vooral ook een school met veel buitenlandse studenten.
Het leven is hier verder niet zo goedkoop als men vertelt. Het zijn vaak lagere prijzen als in Nederland, maar die verschillen zijn te verwaarlozen. En dit wekt veel ergernis en onbegrip op bij de lokale bevolking, want men moet het met een salaris doen dat (in het beste geval) twee keer zo laag ligt als in Nederland. Uit eten gaan is hier wel weer een stuk goedkoper, dus dat is goed nieuws voor mijn toekomstige bezoekers.
Boedapest lijkt alles in huis te hebben om te dienen als een geweldig thuis het aankomende jaar. Ik houd jullie op de hoogte!
Szia!