Herfst is afgelopen weken neergedaald in Hongarije. Het groen van de zomer is bijna verdwenen en de stad is een stuk kaler nu. Niet alleen in de zin van het straatbeeld, de zomer lijkt te zijn vertrokken met het humeur van de Hongaren. Het aantal mensen op straat is hevig terug gelopen en op het plein voor mijn flatgebouw zijn alleen nog de diehard skaters te vinden. De mensen die je ziet in metro's en winkels lijken allemaal somber te zijn, in ieder geval niet al te opgewekt. Hopelijk heeft dit geen invloed op mijn humeur en kan ik mezelf ontrekken aan deze sfeer. Dat lijkt vooralsnog aardig te lukken. Semester 1, of ‘denk-blok 1' zoals de school het noemt, zit er reeds op en het wachten is op de laatste cijfers om te zien hoe ik het er daadwerkelijk vanaf gebracht heb. Voor mijn gevoel is het vrij goed gegaan en dit positieve gevoel is kracht bijgezet door de inhoud van denk-blok 2, waarin ik twee vakken heb die puur op Marketing gericht zijn. De lessen worden geleid door interessante en inspirerende leraren en de literatuur valt nu een stuk makkelijker te verwerken. Met school zit het dus wel goed.
Daarnaast mag ik jullie melden dat ook de sportieve kant weer langzaam tot leven lijkt te komen. Twee keer in de week wordt er een balletje getrapt. Op vrijdagen met leraren en studenten en maandagen met een groepje studenten in de sportzaal van een school. Vooral het voetballen met de leraren is een interessante bezigheid. Het is namelijk een riskante bedoeling. Van één leraar moet ik nog een beoordeling terug krijgen voor een essay, wat tevens het eindcijfer is voor twee vakken. En deze leraar is nu twee keer op pijnlijke wijze in aanraking gekomen met de traptechniek van de Kolijntjes. Maar gelukkig heeft de beste man al een aantal kinderen, dus hopelijk blijft de schade beperkt.

Zoals ik vorige keer al vermelde blijft mijn Spaans in gebruik. Rodrigo, de Chileense klasgenoot, is de zoon van de Chileense ambassadeur en samen met hem en Jaime, de zoon van de Ecuadoriaanse ambassadeur, besteed ik meest van mijn weekenden. Afgelopen weken ben ik bij beide jongens thuis uitgenodigd en dat liet me inzien, dat ik een baan als ambassadeur zeker niet moet afwijzen, mocht het ooit op mijn weg komen. Beide families leven in een super groot huis met alles er op en er aan. Het huis van Rodrigo's familie is een stijlvol, antiek gebouw, met dezelfde inrichting van tientallen jaren geleden. Het huis heeft zelfs een beschermd gedeelte, waarin de familie niks mag veranderen of verwijderen. Het is als of ze in een groot museum leven. Als ik op bezoek ben word ik overladen met eten en drinken en ik kan nog eens lekker in het Spaans babbelen. De familie is er één, waarin elk lid een enorm grote basiskennis heeft. Er zijn weinig onderwerpen waar deze Chilenen geen verstand van hebben.Het huis van Jaime is een stuk moderner en is gelegen op een heuvel aan de Boeda-zijde, waardoor je vanuit het huis een prachtig zicht hebt op de Pest-zijde (de kant van Boedapest waar ik woon). Tijdens de avond in zijn huis, maken we gebruik van het indoor-zwembad en is alles piekfijn geregeld. Gerelateerd aan dit onderwerp is mijn Spaanse ontwikkeling. Komende weken zal ik de optie onderzoeken om het Spaans weer op te pakken bij één van de talenscholen hier. Ik heb besloten om niet verder te gaan met het Hongaars. De lessen zijn amusant en het is leuk om het er bij te doen, maar de motivatie ontbreekt om het echt serieus te nemen. Ik zie steeds minder het nut in van het leren van deze complexe taal. De grammatica verschilt van ongeveer alle talen en mensen in Boedapest lijken gewend te zijn aan het toerisme, wat betekent dat je overal prima met Engels terecht kunt. Telkens als ik het simpelst mogelijke probeer te vragen of te vertellen in het Hongaars krijg ik een reactie terug in het Engels. Dat lijkt mij een duidelijk signaal naar mijn Hongaarse kwaliteiten.

Ondertussen zijn we het feesten nog niet verleerd. Begin November word ik uitgenodigd door een Georgisch klasgenootje om haar verjaardag te vieren. Samen met het Russische klasgenootje besluiten we te gaan, en dat blijkt een prima beslissing te zijn. De oom van de jarige job is over komen vliegen uit Rusland om de verjaardag met zijn ‘petekind' te vieren. De oom heeft alles georganiseerd voor de avond van haar verjaardag, wat betekent dat de avond begint met een speciale taxirit. Vanaf onze school worden we opgehaald met een Hummer limotaxi, die ons rondrijd door Boedapest en ons uiteindelijk afzet bij een restaurant in het centrum. Ook daar is alles goed georganiseerd en geregeld. We kunnen drinken en eten wat we willen, en alles komt op rekening van de oom van de jarige. En doordat Rusland onlosmakelijk verbonden is met Vodka, worden er deze avond flink wat flessen geconsumeerd.

De dag na dit feestje heb ik een reisje gepland naar Debrecen en het opstaan valt ietwat tegen, maar ik zit netjes op tijd in de verkeerde trein. Met behulp van mijn Duits sprekende buren in de trein wordt ook dat probleempje echter opgelost en kom ik uiteindelijk aan op de plaats van bestemming. Het hoofddoel van dit reisje is het bezoeken van een oud klasgenote. Szilvi was één van de klasgenoten in Huesca en studeert in Debrecen, een stad in het oosten van Hongarije. Ik krijg een rondleiding door de kleine stad en ontmoet haar vrienden. Het stadje valt te bezichtigen in enkele uren, maar het is interessant om andere delen van Hongarije te ontdekken. Het landschap vanaf Boedapest naar Debrecen is opvallend vlak en lijkt daarmee op Nederland. Qua opvulling lijkt het dan weer niet op Nederland, doordat er heel veel delen zijn zonder bestemmingsplan. Mensen zijn over het algemeen vriendelijk en behulpzaam, maar je moet meestal eerst even door de gesloten buitenkant heen komen.
Tijdens de laatste weken kom ik er ook achter dat Hongaren qua planning en punctualiteit vergelijkbaar zijn met Spanjaarden. Het verschil ligt hem echter in het feit dat Spanjaarden van te voren weten dat ze de deadlines niet halen en daar vrede mee hebben, terwijl de Hongaren het ook wel weten van te voren maar alsnog in de stress schieten.

Kerst neemt langzaam aan zijn intrede in het straatbeeld en zo ook in mijn agenda. Komende maand hoop ik de Kerstmarkt van Wenen te bezoeken en half december hoop ik dan weer voet op Nederlandse bodem te zetten voor een aantal dagen. Maar niet voordat pa Kolijn mijn nieuwe thuis bezocht heeft, wat komende week zal plaats vinden. Ik wens iedereen succes met de hoogstwaarschijnlijk stressvolle periode voor Kerst, in het speciaal Joost en Kimber, en ik hoop jullie over een dikke maand in het echt te zien. Een warme groet vanuit een koud Boedapest!