De kalender geeft vandaag 7/10/2011 aan, wat betekent dat ik nu al een maand in Boedapest ben. En zoals de vorige buitenlandse avonturen, vliegt de tijd ook hier weer. Zoals ik vorige keer beschreef, is Boedapest een geweldige stad en dat gevoel is de afgelopen weken alleen maar bevestigd. Ik leef werkelijk op de meest ideale plaats en ik begin alles goed te leren kennen, op de taal na. Maar ook daar lijkt verandering in te komen, want sinds de tweede week school ben ik begonnen met een Hongaarse cursus. Hoewel die lessen vooral op een vreemde manier interessant zijn, vind ik het erg leuk om het er bij te doen naast mijn ‘universitaire' vakken. Die blijken namelijk vrij eentonig en weinig enerverend te zijn.

Ik zal deze editie voor de verandering maar eens beginnen met een verhaaltje over mijn school.Tijdens deze lesweek (lesweek 4) staan voor twee vakken al toetsen op het programma. Daar moet vooral veel voor gelezen worden, waardoor ik de dagen vooral besteed aan het doorspitten van grote lappen tekst. De één wat interessanter als de ander, maar tot nu toe gaat het aardig, al moet ik de resultaten nog wel afwachten. Ik denk dat ik aardig mee kan met het niveau van mijn klasgenoten en van de lessen. Die zijn vooral erg gericht op onderzoekmethodologie en algemene bedrijfsvoering, wat niet mijn meest favoriete vakken zijn. Gelukkig draag ik een aardige bagage bij me en kan ik overal goed mee. Tot nu toe zijn me al een aantal dingen opgevallen. Als ik puur kijk naar mijn Hbo lessen en deze lessen, moet ik stellen dat ik qua denken een stuk serieuzer moet worden. Zomaar lessen bijwonen en hopen dat je op minimale inzet alles haalt, is hier niet van toepassing. Voor mij niet althans. De lesmethode is gericht op het creëren van discussies en het uiten van meningen. En dat is een verschil met het Hbo, waar je voor het merendeel gewoon zonder te denken alles opneemt en aanneemt wat er gezegd wordt. Nu moet ik dus bijvoorbeeld mijn mening kunnen geven over een bepaalde organisatiestructuur. Terwijl dat me koud laat. De lessen zijn op donderdagavond, vrijdagavond en zaterdag overdag. Dat is ook even wennen, vooral laatstgenoemde lesdag. Er valt echter mee te leven, doordat mijn ‘nieuwe vrienden' er ook zijn en het ook doen.

Zoals sommigen misschien wel weten, was ik eerst van plan om hier een baan te zoeken. Daar lijk ik nu toch op terug te komen. Ook al hebben verschillende klasgenoten hier een fulltime baan, merk ik dat ik veel tijd nodig heb om alle aanbevolen teksten te lezen. Daardoor kijk ik het zeker het eerste semester nog even aan. Dit eerste semester is nu al halverwege, en het hele jaar zal uit 4 zulke semesters bestaan. In het laatste semester, tijdens de zomer, zal ik aan mijn onderzoek werken, wat hopelijk tevens mijn toegang tot het diploma is. Voor mezelf is het goed om te merken dat van alle lessen die we nu gehad hebben, Marketing me het meest interesseert. Wat een bevestiging is van mijn keuze. Voorheen leek International Business me namelijk ook erg interessant.

De vrije tijd in Boedapest wordt ook goed besteed. Mijn internationale netwerk heeft zich in de tussentijd weer wat uitgebreid. In de eerste week heb ik Bratislava bezocht met het Turkse meisje dat ik in mijn eerste weekend had leren kennen. Als we er aan komen besluiten we om maar gelijk wat lokaal geld te gaan halen. Als we gaan pinnen, kijken we ietwat verbaasd op dat er Euro's uit het apparaat geschoven worden. Maar goed, wie weet wil Slowakije op die manier wat geld verdienen. Al lopend naar het valutabureau, probeer ik met Pinar (mijn medereizigster) te bedenken wat voor valuta Slowakije heeft. Eenmaal aangekomen bij het valutabureau hebben we nog steeds geen idee, waarna ik dus logischer wijze vraag om mijn euro's om te ruilen voor lokaal geld. Zelden heeft iemand me zo stom aan gekeken als de vrouw achter de balie. ‘Euro ÍS local money!' . Enfin weten we dat ook weer. Het was een leuke trip en Bratislava blijkt een leuk en oud centrum te hebben. Hoewel het weer niet zo super was, hebben we toch aardig wat gedaan. 2 Dagen blijkt echter meer dan genoeg te zijn voor de vrij kleine stad, die naast het oude en kleine centrum eigenlijk niet zoveel te bieden heeft. Met Pinar verken ik de week daarna ook nog delen van Boedapest, waardoor ik de stad en streek nu een stuk beter ken.
Na de tweede week van mijn verblijf trek ik steeds meer op met mijn klasgenoten. De klas is een leuke mix van verschillende nationaliteiten. Met name Russisch is een veel gesproken taal in de klas, doordat studenten uit bijvoorbeeld Kazakstan, Oekraïne en Azerbeidjaan dat blijkbaar vloeiend spreken. Ook Turks is een veelgesproken taal. Uit de klas trek ik de eerste weken vooral op met een Nigeriaanse jongen, een Chileense jongen, een Deense jongen, een Turkse jongen, een Duits meisje en een Russisch meisje; om maar even aan te geven hoe divers de klas is.

Naast het uitbreiden van mijn netwerk, heb ik ook gemerkt hoe leuk het is om al een internationaal netwerk te hebben. In Hongarije kende ik al vier personen van tijdens mijn Spaanse reizen. Tijdens de eerste weken ontmoet ik drie van die vier personen. Hierdoor leer ik nog wat meer over de stad, de cultuur en het land en kom ik weer in contact met andere mensen. Timea, die in het vorige verslag al genoemd is, neemt me zo nu en dan mee naar feestjes. En met een andere vriendin van hier, Anna, ben ik vorige week op de fiets naar een heel groot openlucht museum geweest in een stadje net buiten Boedapest. De enorme oppervlakte is verdeeld in verschillende delen. Die delen staan voor de provincies van Hongarije en in elke provincie staan typische huizen en lopen vrijwilligers rond in de klederdracht van de regio. Op deze manier kom ik dus wat meer over alles te weten. Maar niet alleen het netwerk van Hongaarse mensen blijkt nuttig en leuk te zijn. Want afgelopen week waren er een stel Spaanse meiden uit Valencia voor een aantal dagen in Boedapest. Zij studeren in een andere Hongaarse stad en kwamen langs voor een 2-daagse excursie. Zo blijf ik mijn Spaans ook gebruiken. Dat gaat sowieso wel aardig hier, omdat de Chileense klasgenoot flink wat contacten heeft met andere ‘Latinos'.

Voor de komende periode hoop ik een zaalvoetbal-club te vinden om zo ook op sportief gebied bezig te blijven. Veldvoetbal is ook leuk, maar terwijl ik bezig was met het schrijven van dit verslag is het weer in één klap omgeslagen van heerlijk zomerweer tot koud en grijs herfstweer, waardoor buiten zijn binnen een aantal weken nauwelijks een plezier zal zijn. Over een dikke maand komt János Kolijn op visite en een dikke maand daarna zal ik zelf tijdelijk terug keren naar Nederland om hopelijk mijn nieuwe neefje of nichtje te ontmoeten. De tijd zal dus vliegen. Hopelijk is deze eerste geweldige maand een goed voorteken voor de rest van het verblijf.

Ik houd jullie op de hoogte! Szia!