Na een prima vlucht vanaf Charleroi word ik op het vliegveld opgewacht door een Hongaarse kennis. Daardoor kan ik niet verdwalen en krijg ik gelijk een mini introductie. De metro zet ons af in het hart van Boedapest, waar mijn appartement zich bevindt. De ligging is geweldig en ik vang al gelijk wat glimpen op van het centrum bij nacht. Al snel kom ik dan aan bij het appartementencomplex waar mijn kamer zich bevindt. Het is een oud en stijlvol gebouw, met een mooie binnenplaats en een mooi trappenhuis richting ‘mijn' derde verdieping. István (mijn kamergenoot) ontvangt me hartelijk en laat me gelijk mijn kamer zien. Hoewel ik geen idee had hoe deze er uit zou zien in het echt, overtreft de kamer al mijn verwachtingen. Het is een zeer ruime kamer met een ‘galerij'. Zoals de Hongaren het noemen. Dit wil zeggen dat er in de kamer zelf twee verdiepingen zijn. (zie ook de foto's) Beneden staan mijn bureau, bank en klerenkast en boven ligt mijn enorme matras. De kamer is qua oppervlak al drie keer zo groot als mijn kamer in Valencia en qua inhoud nog wel meer. 's Avonds komt dan de vriendin van István nog richting het appartement en gaan we met ons drieën wat drinken. Ik had mijn kamergenoot en zijn vriendin reeds ontmoet in Amsterdam. István is een Hongaarse student en zijn vriendin (Dora) is een lerares Nederlands, hier in Boedapest. En ook dat is weer een gelukje voor me. Het is een leuk koppel en nadat ik de dag erna mijn Engelse toets succesvol maak, gaan we naar de Ikea om nog wat nuttige dingen te kopen.

Dinsdag ga ik voor het eerst naar mijn nieuwe universiteit om de Engelse test te maken en woensdag kan ik na het horen van mijn uitslag de verdere inschrijving regelen. Daarbij wordt me al duidelijk dat Hongarije een vrij bureaucratisch land is. Ik word deze eerste dagen al van hot naar her gestuurd om dingen te regelen. Verder lijken de mensen vrij afstandelijk te zijn. Daarmee wil ik niet insinueren dat ze niet aardig zijn, integendeel, maar je krijgt niet het warme gevoel wat je bijvoorbeeld in Spanje vanaf dag één krijgt. Maar dat wist ik van te voren en het schrikt me niet af. Vergelijken heeft toch geen zin. De omgeving is prachtig. Als ik met de bus naar school rij zie ik al een groot deel van de toeristische trekpleisters en wrijf ik mezelf nog een aantal keren in de handjes. Veel tijd om er naar te kijken heb ik de eerst paar dagen niet want na dag drie staat een afspraak op het programma met een voormalig medestudent. Timea (Timi) ken ik nog uit mijn Huesca-tijd en samen gaan we wat drinken. Het is leuk om elkaar te zien en wat herinneringen op te halen. Ze vraagt me gelijk mee naar het feest van één van haar collega's en omdat ik verder toch weinig te doen heb, ga ik op deze uitnodiging in. Dus vrijdag beland ik na een verder rustige dag in een appartement met collega's van Timea. Iedereen is super vriendelijk en één voor één komen ze in goed Engels een praatje maken. Het is een spontane avond die op een braaf tijdstip tot een eind komt. Als ik dan uit de metro stap en richting mijn appartement wil gaan, word ik aangesproken door een Turks meisje. Zij vraagt me de weg, en omdat ik trots ben dat ik deze vraag al kan beantwoorden na een paar dagen zeg ik haar toe wel even mee te lopen. We raken aan de praat en ze vraagt of ik niet meega. Omdat ik toch nog niet slaap-klaar ben, ga ik ook op dit spontane idee in. We belanden op een salsa feest, op één van de boten die aan de kant van de Donau aangemeerd ligt. Na een verrassend leuke en spontane avond, kruip ik tevreden mijn bed in.

Dan zaterdag trakteer ik mezelf op een nieuwe camera, want die mag niet ontbreken tijdens dit jaar. Als ik terugkom zijn István en Dora thuis en ze vragen me mee naar een feestje van hun vrienden. En diezelfde avond bevind ik me dus op het verjaardagsfeest van één van hun vrienden. Het feest wordt gevierd in een oude wijk, waar de beroemde en typisch Hongaarse ‘ruïne-cafés' zich bevinden. Dit zijn doorgaans hele oude gebouwen die nu gebruikt worden als café. Het zijn grote ruimtes, waar veel jongeren naar toe gaan. Er wordt tijdens deze avond een spel gespeeld, waarbij iedereen een bordje op zijn voorhoofd heeft met een combinatie van cijfers en letters. Het komt er op neer dat de jarige job dit niet mag lezen. Als hij het wel krijgt te lezen, moet je de jarige job in het komende jaar uitnodigen voor een drankje. Maar in het geval ik de combinatie van de jarige job weet te achterhalen, dan zal hij mij trakteren op hetgeen dat ik heb opgeschreven aan de andere kant van het bordje. Het is een grappig spel en wordt ongeveer gespeeld als verstoppertje, maar dan met minder moeilijke verstopplaatsen (van te voren aangewezen cafés).
Het is interessant en vermakelijk om met de lokale mensen op pad te zijn en ik maak ook gelijk kennis met een aantal plaatselijke specialiteiten. Palinka, wat vergelijkbaar is met jenever, en een speciale wodka-honing-koolzuurhoudende-cocktail. Van voetbal blijkt Hongarije de ballen verstand te hebben, wat overigens eerder al door ons Nederlands elftal met pijnlijke cijfers werd gedemonstreerd. Na al van verschillende jongens gehoord te hebben dat ze eigenlijk helemaal niet geïnteresseerd zijn in voetbal hier in Hongarije, raak ik in een ‘discussie' met een Hongaar die me vertelt dat zijn favoriete ploeg in Nederland voetbalt onder de naam Feyenoord. En West Ham zou volgens hem de beste ploeg van Engeland zijn. Maar natuurlijk, doe nog maar een Palinka dan.

Het is leuk en spannend om weer in de settelende fase te zijn. Aankomende week ga ik misschien met de trein naar Bratislava en staan natuurlijk de introductieavond en het begin van mijn lessen op het programma. Ik zal dan dus weten hoe mijn programma er uit gaat zien, hoe druk ik het ongeveer ga hebben, wie mijn klasgenoten zijn en hoe er les gegeven wordt op IBS. Ik heb al gehoord dat IBS in Boedapest gezien wordt als een school voor de elite. Maar vooral ook een school met veel buitenlandse studenten.

Het leven is hier verder niet zo goedkoop als men vertelt. Het zijn vaak lagere prijzen als in Nederland, maar die verschillen zijn te verwaarlozen. En dit wekt veel ergernis en onbegrip op bij de lokale bevolking, want men moet het met een salaris doen dat (in het beste geval) twee keer zo laag ligt als in Nederland. Uit eten gaan is hier wel weer een stuk goedkoper, dus dat is goed nieuws voor mijn toekomstige bezoekers.

Boedapest lijkt alles in huis te hebben om te dienen als een geweldig thuis het aankomende jaar. Ik houd jullie op de hoogte!

Szia!